سکوهای ثابت دریایی به‌منظور استخراج نفت و گاز و تأمین انرژی از میادین دور از ساحل در اعماق کم و متوسط به‌طور متعارف برای عمر مفید 25 سال طرح شده‌اند. از آنجاییکه بازسازی سکوهای نصب شده به‌مراتب اقتصادی‌تر از نصب سکوی جدید است، امروزه تمایل زیادی برای افزایش عمر سرویس‌دهی این سازه‌ها مشروط بر تأمین ایمنی کافی وجود دارد. نقایص طراحی و ساخت، قاب‌بندی نامناسب سازه‌ای، زوال مقاومت ناشی از خرابی، خستگی و خوردگی و بهینه‌سازی بازرسی‌ها، مهمترین ضرورت‌های انجام ارزیابی بر روی سکوهای موجود هستند. رویه‌های ارزیابی استانداردها، می‌توانند برای خلیج فارس مورد بازبینی و اصلاح قرار گیرند. بررسی ضریب مقاومت باقیمانده به‌منظور تعیین شرایط موجود سازه و امکان وقوع حالات حدی ALS، ULS و FLS برای آن، جزء جداناپذیر ارزیابی‌ها خواهد بود. عمر باقیمانده و میزان تمدید عمر در صورت به‌کارگیری روش‌های کنترل یا بهسازی، از نتایج انجام ارزیابی دقیق با درنظر گرفتن مدیریت یکپارچه سازه‌ای خواهد بود.